Het laatste woord | Afvaller #5

Beste lezer,

Dat was het dan. Het eind van mijn ENIGMA-avontuur. Het had voor mij nog wel even mogen duren hoor. Het moment dat Bas en Jordy de kraak inzetten weet je eigenlijk dat het een gelopen race is. Toch ben ik bij de eliminatie nog steeds heel erg gespannen. Het wegpakken van de kluizen duurt tergend lang. Als m’n eigen kluis en die van Samuel steeds blijft staan is het na een tijdje toch echt duidelijk. Ik val af.

Aan de andere kant ben ik ook meer dan gelukkig. Mijn wens om niet als eerst af te vallen is uitgekomen en m’n duo-partner had ik ook in het vizier. Het was handig dat onze luchtbedden naast elkaar lagen, zo konden we (dachten wij) nachts stiekem onze tactieken bespreken.

Ik ben vooral blij met de onwijs leuke groep mensen die ik heb leren kennen waarvan een aantal echt vrienden zijn geworden. Die kun je met een kraak gelukkig niet zo makkelijk van me af te pakken ;).

Ik heb super veel lol gehad en vergat daarbij soms dat we niet allemaal geld moesten verdienen. Achteraf had ik het natuurlijk harder en slimmer kunnen spelen maar als ik terugdenk aan de fun die we hebben gehad vergeet ik dat al snel.

Natuurlijk vond ik alle opdrachten heel tof maar als ik moet kiezen is ‘woorden schieten te kort’ mijn favoriet. Daar was de adrenaline wel echt het hoogst. Het moment van blijdschap toen we onze jager omdraaide, de daaropvolgende wapenstilstand met Noralie en uiteindelijk keihard worden afgeschoten door David en Dylan. Ik denk dat mijn familie en vrienden gaan zeggen ‘Dit is echt Josse’.

Ten slotte zal ik de ‘zullen we even kletsen’-momenten als je net je ogen open hebt waren om nooit meer te vergeten. Vanaf moment 1 duik je in een andere realiteit en het was heel fijn om het normale leven even te laten zijn voor wat het was.

– Josse

Add Comment