Het laatste woord | Afvaller #6

Euphorie, dat gaat er op dit moment door me heen. De gedachte aan €600 maakt me blij, want als mijn berekeningen kloppen betekent dat dat ik nog niet naar huis hoef en mijn duopartner Josse, als ik het bij het rechte eind heb, ook niet.
Plotseling wordt mijn blijdschap verstoord. Hoorde ik mijn naam? Ik heb het Sam niet horen zeggen… Maar wie dan wel? Ik kijk om me heen en ik zie Jordy naar voren lopen met de kraak in zijn hand. Nee.. Zal het? Maar… die zou hij toch op Mark of Angela inzetten? Dat heeft hij me zelf gezegd.. Even snap ik er niks meer van. Gedachten schieten door mijn hoofd: “Josse, Josse heeft haar geld nog! Dit kunnen we doorstaan”. Maar ook die gedachten zijn maar van korte duur. Bas loopt naar voren en zet zijn kraak in op Josse. Een mengeling van pijn en onwerkelijkheid overspoelt me, en ik weet niet wat ik moet doen. Dus ik haal maar stoer mn schouders op alsof het me niks boeit en ik dit kan hebben. Maar diep van binnen voel ik dat deze klap wel eens mijn einde kan zijn.

Een paar uur laten zitten we dan met de hele groep voor Sam. Tien kluizen staan voor ons op tafel, met mijn naam en die van Josse daar ook bij. De ene naar de andere kluis pakt Sam van tafel en stukje bij beetje voel ik dat het niet goed gaat komen. Maar hoop houden! Niet nu al bij de pakken neer gaan zitten. Voor het zelfde geld hoor ik niet bij Josse en hoor ik bij Jordy of Bas zelf, en dan heb ik totaal geen slechte kaarten. Maar waarom blijft mijn kluis dan toch zo lang staan… Nog 6 kluizen over, nog 5… nog 4.. 3… Daar staan de kluizen van Josse, Dylan en die van mij. Ik wil mijn hand al naar Dylan toe bewegen om hem te feliciteren, maar ik wacht nog heel even. Misschien kan het nog. Misschien is het allemaal anders. Sam kom op! Haal die van mij er nou af! Hij rijkt… en… het is de kluis van Dylan.

Dan hebben we het toch bij het juiste eind, en hoor ik bij Josse. Maar dat betekend dat ik er uit lig. Dat ik naar huis moet. Dat ik dit geweldige avontuur hier en nu moet afsluiten. Het bankje waar ik op zit wordt steeds harder en kouder onder me en alles van de afgelopen dagen schiet door mijn hoofd. Hoe ik bordjes heb verduisterd in het bos, hoe ik Noralie heb proberen te gebruiken voor haar geld, of ik niet door had moeten rennen bij de opdracht van vandaag en het moment dat ik bruut werd verstoord uit mijn enthousiasme doordat er een kraak op mij en Josse werd ingezet. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren vraagt Sam of Josse en ik afscheid willen nemen van de groep. Ohwja de groep… afscheid van de leuke mensen waar in de afgelopen dagen lief en leed mee heb gedeeld. Het is alsof de grond onder mijn voeten weg zakt. Ik kan het allemaal ven niet meer bevatten…

Nu enige maanden later kijk ik vol van trost terug op mijn avontuur in ENIGMA. De ongelofelijk spannende opdrachten, maar ook de ontzettend gezellige mensen en het volledig op gaan in het spel. Ik heb van iedere seconden genoten en ik heb iedere kans, ieder moment voor de volle honderd procent benut. Altijd opzoek naar de mazen in de regels van ENIGMA. Altijd net even iets doen waarvan de organisatie soms dacht: “Ohwja dat kan ook”. En dat we dan daarna met zijn allen konden lachen over het feit dat we na uren van zoeken nog steeds meerdere bordjes met woorden kwijt zijn, in het bos, nadat ik ze beter had verstopt of had weg gegooid voor mijn mede kandidaten.

ENIGMA zal ik nooit vergeten, met alle lieve mensen die ik heb leren kennen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit alles heb mogen meemaken!

– Samuel

Add Comment