Het laatste woord | Afvaller #7

Vol spanning zit ik bij de eliminatie; langzaamaan zie ik Sam de kluizen van de anderen weghalen. Er moet nog een twist komen, waarom hebben we anders zo plotseling de balans op moeten maken? De laatste kluis wordt weggehaald, maar iets klopt er niet. Jordy kan mijn duo partner niet zijn, toch? Dan verdwijnt ook zijn kluis en de groep zucht van ontlading; ze denken vast dat we allemaal door zijn. Ik geloof het niet. Ik staat naar mijn kluis die eenzaam op tafel staat te wachten – “Dylan, je mag afscheid nemen.” Alhoewel ik voel dat ik echt het spel moet verlaten, krijg ik toch stiekem hoop als ik zie dat de rest het niet gelooft. Ik hoor Noralie nog zeggen: “Jij zit over twee uur gewoon weer in het spel.” Zal het? Het klinkt logisch, want hoe kan je in een spel waarin je jouw duo partner moet vinden individueel afvallen? Dat kan natuurlijk niet. Ik verlaat de groep en terwijl ik weg loop, hoor ik Sam tegen de groep zeggen: “Dylan ligt echt uit het spel”. Dat komt aan.

Een mengeling van verschillende gevoelens neemt de overhand. Ik ben verdrietig, omdat de bubbel waarin ik mij bevond heel plotseling is geknapt. Meer dan dat ben ik gefrustreerd dat ik – samen met Lucas – geen hint in aflevering twee heb ontvangen. Ik heb niet kunnen puzzelen, niet kunnen onderhandelen over symbola’s, maar bovenal had ik een enorme achterstand ten opzichte van alle andere kandidaten. In een spel als ENIGMA speelt geluk uiteraard ook een rol en dat kan positief, maar dus ook negatief voor je uitpakken. Toch ben ik trots hoe ik met de middelen die ik had het spel heb gespeeld en een mooie vijf afleveringen (technisch gezien 4,5 maar je snapt me) heb mee kunnen doen.

De eerste dagen waren zenuwslopend en dat merkte ik heel erg aan mezelf. Na het afscheid van Jorn en Marina (sorry!) werd de spanning minder. Ik kon in ieder geval niet meer als eerste afvallen. Ik had geen hint en ik wist dat dit een cruciaal punt zou gaan worden later in het spel, maar dat ik het nog wel een paar afleveringen kon uitzingen. Ik begon meer mezelf te zijn, had meer plezier, leerde iedereen écht beter kennen en heb daarmee hele leuke vrienden gemaakt. Iets wat aan het einde van de dag natuurlijk nog belangrijker is. Ach wie hou ik voor de gek, eigenlijk had ik gewoon willen winnen. Maar hey, wie niet?!

Ik ben alleen geëlimineerd en alhoewel ik een vermoeden heb wie mijn duo partner is, weet ik het absoluut niet zeker. Dat is moeilijk, want nu blijf ik zelfs na mijn eliminatie gissen. Staat ik op het goede spoor of ben ik volledig om de tuin geleid? Gelukkig zal het niet lang duren voordat ik het weet, maar tot die tijd kan mijn hoofd dit zeker niet loslaten.  

Kandidaten en crew: bedankt voor deze onvergetelijke ervaring; ik had het absoluut niet willen missen. Als ik de mogelijkheid zou krijgen om nogmaals mee te doen, dan zou ik het zeker doen! Wellicht dat ik dan toch eindelijk een keer mijn eerste hint verdien 🙂

Liefs,

Dylan

Add Comment